Το όνομά του Lost Slice, και η τοποθεσία του στην Αιμιλίου Βεάκη, έναν ολοζώντανο δρόμο στο Περιστέρι, το οποίο αποκτά έναν ακόμα λόγο για να το επισκεφτούμε. Και το κάναμε.

Εδώ επιλέγεις πίτσα από την τεράστια οθόνη, πληρώνεις και λίγα λεπτά αργότερα παραλαμβάνεις ένα κουτί με την πίτσα καυτή, μαζί με μαχαίρι για να την κόψεις και γαντάκια για να μη γίνεις χάλια γιατί είναι κι αυτό ένα θέμα.

Όμως δεν σταματά εκεί. Το μαγαζί έχει στηθεί σαν ολοκληρωμένο street concept που συνδυάζει πίτσα, μπαροκατάσταση, cocktails και ωραία μουσική. Ο χώρος είναι μοντέρνος, έντονα στιλιζαρισμένος και με χαμηλούς φωτισμούς neon, με τα graffiti του writer Lune περιμετρικά στο ταβάνι να δίνουν χαρακτήρα.

Η ιδέα, όπως μας εξηγεί η Χρύσα Κόντου υπεύθυνη του Lost Slice, προέκυψε σε ένα ταξίδι στο εξωτερικό, όπου είδε για πρώτη φορά ένα αντίστοιχο μηχάνημα.

«Μου άρεσε πολύ η ιδέα ότι μπορείς να έχεις μια ζεστή, φρεσκοψημένη πίτσα οποιαδήποτε ώρα και θελήσαμε να τη φέρουμε στην Ελλάδα, δημιουργώντας όμως γύρω της ένα ολοκληρωμένο concept», μας λέει. Αρχικά, όπως μας εξηγεί, περίμεναν ότι το εγχείρημα θα τραβούσε κυρίως νεότερες ηλικίες. Στην πράξη, όμως, η ανταπόκριση ήρθε αρκετά γρήγορα και από μεγαλύτερο κοινό.

«Βλέπουμε πλέον ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών να δοκιμάζουν το concept και, το σημαντικότερο, να επιστρέφουν», αναφέρει.

Τι ακριβώς κάνει αυτό το μηχάνημα τελοσπάντων;

Το μηχάνημα δεν «φτιάχνει» μόνο του την πίτσα από το μηδέν. Η πίτσα παρασκευάζεται καθημερινά στο εργαστήριό τους, είναι τύπου brioche, περιέχει επιλεγμένες πρώτες ύλες και εκεί ανοίγεται, προστίθενται τα υλικά και γίνεται η πρόψηση.

Το μηχάνημα αναλαμβάνει στη συνέχεια τη συντήρηση και ολοκληρώνει το ψήσιμο τη στιγμή της παραγγελίας, ώστε σε περίπου 4-5 λεπτά ο να παραλάβεις την πίτσα σου ζεστή και φρεσκοψημένη.

Ουσιαστικά, λοιπόν, έχουμε περισσότερο έναν αυτοματοποιημένο τρόπο συντήρησης, τελικού ψησίματος και διάθεσης μιας πίτσας που έχει ήδη προετοιμαστεί από ανθρώπινο χέρι, παρά ένα ρομπότ-πιτσαδόρο που ζυμώνει και απλώνει σάλτσα μπροστά στα μάτια σου.

Τέσσερις πίτσες και ένα κουμπί

Η οθόνη του μηχανήματος σου δίνει τέσσερις επιλογές: πεπερόνι, σπέσιαλ, μαργαρίτα και Caesar’s. Οι τιμές κινούνται στα 9-10€, επιλέγεις τι θέλεις, πληρώνεις και περιμένεις μέχρι να ολοκληρωθεί το ψήσιμο.

Δοκιμάσαμε την Πεπερόνι και την Caesar’s και το αποτέλεσμα μας άρεσε. Βγαίνουν καυτές, τα υλικά λειτουργούν σωστά μεταξύ τους και συνολικά είναι νόστιμες και χορταστικές για την τιμή τους, με μπόλικο τυρί για να μην παραπονεθεί κανείς. Ίσως να θέλαμε κατιτίς παραπάνω στη ζύμη. Η brioche λογική της δίνει πιο μαλακή και αφράτη υφή, όμως προσωπικά θα την προτιμούσαμε λίγο πιο τραγανή, ιδιαίτερα στη βάση και στις άκρες. Επίσης, θα θέλαμε το πεπερόνι κατιτίς πιο πικάντικο.

Δεν παύει, πάντως, να έχει πλάκα το γεγονός ότι μπορείς στις τρεις ή στις τέσσερις το πρωί να πατήσεις μερικά κουμπιά και λίγα λεπτά μετά να κρατάς μια ζεστή πίτσα στα χέρια σου.

Οι άνθρωποι πίσω από τις μηχανές

«Για εμάς η τεχνολογία λειτουργεί συμπληρωματικά και όχι ως αντικατάσταση του ανθρώπου», μας λέει η Χρύσα. Όπως εξηγεί, το Lost Slice δεν είναι μόνο vending. Το κατάστημα λειτουργεί και ως κανονικότατο bar με προσωπικό, ποτά και ωραίες μουσικές ενώ κάθε Παρασκευή διοργανώνεται party με DJ.

«Πίσω από το μηχάνημα υπάρχει καθημερινά ανθρώπινη εργασία για παραγωγή, τροφοδοσία και ποιοτικό έλεγχο. Το vending ουσιαστικά μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να εξυπηρετούμε τον κόσμο 24 ώρες το 24ωρο, ακόμη και όταν το bar είναι κλειστό», προσθέτει.

Κι αν πας σε ώρες λειτουργίας του bar, τότε ετοιμάσου να πιείς ωραία πραγματάκια. Ο κατάλογος έχει κλασικές επιλογές στα 8€, όπως Aperol Spritz, Campari Spritz, Negroni, Paloma και Cuba Libre, αλλά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον βρίσκεται στα signature cocktails, που κοστίζουν 9€.

Ανάμεσά τους είναι το Poly Dynath Gia Arxarious, με tequila, πιπέρι και Tajin, το Mia Fora Den Ftanei, με vodka, passion fruit και vanilla, το Dwse Mou To Prasino Fws, με gin, elderflower, πράσινο μήλο, lime και αγγούρι, και το Na Meinei Metaxy mas, με Aperol, cherry και μαστίχα. Υπάρχουν επίσης alcohol-free επιλογές αν είσαι της διατροφής ή θες να οδηγήσεις.

Τελικά αξίζει;

Το Lost Slice δεν προσπαθεί να αντικαταστήσει την κλασική πιτσαρία και μάλλον θα ήταν άδικο να το κρίνεις σαν να προσπαθεί. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται ακριβώς στο ότι παίρνει κάτι τόσο γνώριμο όσο η πίτσα και το βάζει μέσα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο με 24ωρη εξυπηρέτηση, street αισθητική, cocktails, DJs και hip hop κουλτούρα.

Οι πίτσες του είναι νόστιμες, παρότι θα θέλαμε πιο τραγανή ζύμη, τα cocktails αποδείχθηκαν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και ο χώρος έχει σαφή προσωπικότητα.

Σε έναν δρόμο γεμάτο μαγαζιά που μοιάζουν μεταξύ τους, το Lost Slice καταφέρνει να προσφέρει μια εναλλακτική πρόταση για φαγητό και ποτό.

Πηγή: in2life.gr

Το άρθρο Lost Slice: Στο Περιστέρι θα φας πίτσα από αυτόματο πωλητή 24 ώρες το 24ωρο εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Ο Σεπτέμβριος μας επιφύλασσε ένα πολύ ζεστό «πρόσωπο» ειδικά κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του, για αυτό κι εμείς κατακλύσαμε τις ταράτσες της πρωτεύουσας αναζητώντας λίγη δροσιά και ακόμη περισσότερο χάζι στις καλοφωτισμένες γειτονιές της.

Έτσι λοιπόν κι εμείς με τη σειρά μας ανανεώνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα τον κατάλογο με τα αγαπημένα rooftop bar restaurants της πόλης κι αν μάλιστα έχουν θέα προς Ακρόπολη, τότε ακόμη καλύτερα μια και έτσι μπορούμε να διάγουμε δημοφιλή ινσταγκραμικό βίο. Στην ατζέντα μας λοιπόν υπήρχε εδώ και λίγο καιρό το Eridanus Rooftop Bar Restaurant στην ταράτσα του ξενοδοχείου Αthenaeum Eridanus.

Σε κοντινή απόσταση από την Τεχνόπολη, στην vibrant περιοχή του Γκαζιού, το ξενοδοχείο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το ιστορικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της πόλης.

Αν είσαι ιστοριοδίφης τότε μάλλον σωστά μάντεψες πως πήρε το όνομά του από τον ιστορικό ποταμό Ηριδανό, ο οποίος πήγαζε από τον Λυκαβηττό και διέσχιζε την αρχαία Αθήνα με νοτιοδυτική κατεύθυνση. Η ονομασία συνδέεται επίσης με την αρχαία ελληνική μυθολογία, όπου ο Ηριδανός ήταν θεός-ποτάμιος, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος.

Το αρχικό τμήμα του Athenaeum Eridanus Hotel κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα -και για πολλά χρόνια ανήκε στην ιστορική οικογένεια Στρέφη- μεταμορφώνοντας μια από τις πλέον εμβληματικές οικίες της ευρύτερης περιοχής. Εμείς ανεβήκαμε στον 5ο και τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου ένα τελείως καλοκαιρινό βράδυ του Σεπτέμβρη παίρνοντας θέση απέναντι από την Ακρόπολη με σκοπό να δοκιμάσουμε το μενού που είχε ετοιμάσει η σεφ Νάντια Καρτάση με την ομάδα της.

Tο Eridanus παρουσιάζει μια σύγχρονη προσέγγιση της ελληνικής και μεσογειακής κουζίνας, η οποία ισορροπεί αγαστά μεταξύ δημιουργικότητας και τεχνικής, χωρίς να απομακρύνεται από τις αυθεντικές της ρίζες. Κάθε πιάτο δημιουργείται με προσοχή, αξιοποιώντας φρέσκα, εποχικά υλικά από κάθε γωνιά της Ελλάδας και αναδεικνύοντας τις τοπικές γεύσεις μέσα από μια σύγχρονη προσέγγιση που συνδυάζει τη γαστρονομική φινέτσα με την αίσθηση του comfort food.

Μαζί με το μενού, ήρθε και ο κατάλογος με τα signature κοκτέιλ (όλα στα 12€) από τα οποία διαλέξαμε το Green Nectar με ρούμι, μήλο, μέλι, φρέσκο λάιμ και κανέλα σε μια άκρως ταιριαστή σύμπραξη και το έξτρα δροσερό και εξωτικά παιχνιδιάρικο Cuban Passion με ρούμι, triple sec, κράνμπερι, μήλο, λάιμ και passion fruit.

Ακολούθως κι αφού δώσαμε την παραγγελία μας, ήρθε το καλωσόρισμα σε ένα μπολ με αρτοπαρασκευάσματα –εξαίσιο το ψωμί από καλαμπόκι- συνοδεία ενός ντιπ με χειροποίητο τζατζίκι και μους ελιάς για τις απαραίτητες επαλείψεις. Από τον κατάλογο των ορεκτικών πρώτη κατέφθασε η λευκή μελιτζάνα (12€) σε μια σχεδόν πατέ εκδοχή με ντοματίνια, ταχίνι, πετιμέζι και ψημένο αμύγδαλο.

Πάρα πολύ νόστιμη σήμανε την ιδανική αρχή του γεύματος μας, με την ισορροπία που είχε στην εντάσεις της και τη μοναδική μυρωδιά της. Η σαλάτα εποχής (13,5€) πέρα από εποχικά σαλατικά είχε ψητό ροδάκινο, φουντούκι, βινεγκρέτ μελιού και μια έξτρα crispy φέτα σαγανάκι σε έναν κύβο χάρμα οφθαλμών και γεύσης.

Το tartare καρπουζιού (12,5€) ήταν μια δροσερή σαλατένια εκδοχή με κυβάκια καρπουζιού, κατσικίσιο τυρί, μοσχολέμονο, φυστίκι Αιγίνης, αγγούρι και πίκλα αγγουριού. Μια έξυπνη και πετυχημένη παραλλαγή του φημισμένου καλοκαιρινού εδέσματος που γαλούχησε γενιές και γενιές Ελλήνων (καρπούζι με φέτα) κι άλλων τόσων ξένων παραθεριστών.

Οι γαρίδες σαγανάκι (19€) που ακολούθησαν ήρθαν σε μια ρευστή κόκκινη σαλτσούλα ντομάτας με φέτα και ούζο, μοσχομυριστές και σωστά μαγειρεμένες. Το χταπόδι (19€) με κρέμα φάβας, κρίταμο, πίκλα κρεμμυδιού και καρότου ήταν η επιτομή του σωστά μαγειρεμένου μεσογειακού πιάτου σε μια fine dining παρουσίαση που μας ανάγκασε να την φωτογραφίσουμε πολλάκις.

Στα κυρίως η μοσχαρίσια ουρά (26€) είχε συνοδευτικό πουρέ μελιτζάνας, τραγανή πατάτα και σάλτσα μοσχοκάρυδου σε σωστές εντάσεις και ποσότητες για να αναδεικνύουν όλα τα συστατικά το σιγομαγείρεμα του μοσχαριού που έλιωνε από την πρώτη μέχρι την τελευταία μπουκιά. Το μοσχαρίσιο φιλέτο είχε ολόσωστο ψήσιμο κρατώντας τη σφριγηλότητα του κρέατος και μια συγκλονιστική τριλογία πατάτας, για τους έξτρα λιχούδηδες της παρέας.

Από τα επιδόρπια το Moelleux σοκολάτας με παγωτό καϊμάκι και σάλτσα κεράσι (11€) είναι άχαστο ειδικά αν έχεις σοκολατολάγνα καρδιά, ενώ η πάβλοβα (11€) με μια βελούδινη κρέμα λεμονιού, παγωτό βανίλια και υφές φράουλας ήταν εκ του γευστικού τους αποτελέσματος εξαιρετικές γλυκές επιλογές αμφότερες.

Το Eridanus είναι μια value for money πρόταση για τους λάτρεις των μεσογειακών γεύσεων, δεδομένης της ποιότητας του φαγητού και των υλικών των πιάτων αλλά και της καταπληκτικής θέας που απολαμβάνουν όλοι οι συνδαιτημόνες των τραπεζιών του υπό το φως της φωτισμένης Ακρόπολης.

Το άρθρο Eridanus: Νέο rooftop εστιατόριο για χάζι στην Ακρόπολη και λαχταριστή μεσογειακή κουζίνα εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Τώρα που το φθινόπωρο έχει πια κάνει αισθητή την παρουσία του, οι σκέψεις μας για αποδράσεις στρέφονται σε γραφικά ορεινά χωριά. Η ορεινή Πελοπόννησος, με την ατμοσφαιρική της ομορφιά, αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για ζεστά φθινοπωρινά Σαββατοκύριακα και προσφέρει επιλογές για κάθε τύπο ταξιδιώτη.

Καστάνιτσα

Στη σκιά του Πάρνωνα και ανάμεσα σε βουνοκορφές, η Καστάνιτσα είναι καλά κρυμμένη μέσα σε καστανιές, έλατα, πεύκα, πλατάνια και οξιές. Τα σπίτια, χτισμένα σε δύο πλαγιές, είναι στην πλειοψηφία τους δίπατα ή τρίπατα παλιά αρχοντικά, ασβεστωμένα και με σκούρες σχιστόπλακες για στέγη, που κάνουν το χωριό να ξεχωρίζει από την τυπική εικόνα άλλων χωριών της Πελοποννήσου. Πατά στα αγαπημένα χώματα της Αρκαδίας και είναι σκαρφαλωμένη σε υψόμετρο περίπου 840 μέτρων. Είναι ένα από τα πιο παλιά χωριά της βόρειας Κυνουρίας και ανήκει στα Τσακωνοχώρια. Τα καλντερίμια και η παραδοσιακή αρχιτεκτονική της –καθώς αρκετά από τα σπίτια μετρούν αιώνες ζωής– της έχουν δώσει δικαίως μια θέση στους διατηρητέους οικισμούς της χώρας από το 1967.

Θα σεργιανίσετε τα ανηφορικά στενά της, γυρίζοντας κάθε τόσο να αγναντέψετε το χωριό. Θα ανεβείτε μέχρι τα ερείπια του πύργου Καψαμπέλη για μοναδική θέα, θα ξαποστάσετε στις βρύσες της και θα χαλαρώσετε στην πηγή Μάνα. Σταματήστε να θαυμάσετε την κεντρική εκκλησία του χωριού, τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (1780), με το περίτεχνο ξύλινο τέμπλο. Με αφορμή τα πολλά ξωκλήσια της Καστάνιτσας μπορείτε να οργανώσετε μικρότερες ή μεγαλύτερες πεζοπορίες. Μπορείτε ακόμη να πάρετε τα μονοπάτια που μπαίνουν στο δάσος ή να βολτάρετε μέχρι το ρέμα της Μπακούς.

Βαμβακού

Η Βαμβακού είναι ένα μικρό χωριό στη Λακωνία, αγέρωχο στα 900 μέτρα υψόμετρο στις πλαγιές του Πάρνωνα. Χτίστηκε τον 15ο αιώνα και ονομαζόταν Παληοχώρα, ενώ το σημερινό της όνομα το απέκτησε γύρω στον 17ο αιώνα. Πέρα από την παραδοσιακή του ομορφιά, η Βαμβακού είναι και η γενέτειρα των εφοπλιστών Σπύρου και Σταύρου Νιάρχου, γεγονός που έχει ενισχύσει τη δυναμική παρουσία του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος στο χωριό. Στις αρχές του 21ου αιώνα το χωριό βρέθηκε στα πρόθυρα εγκατάλειψης, όταν μια ομάδα νέων ανθρώπων αποφάσισε πως έπρεπε να σωθεί και να αναζωογονηθεί. Έτσι απευθύνθηκαν στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που στήριξε θερμά το σχέδιο αναβίωσης της Βαμβακούς.

Σήμερα το χωριό αποτελεί έναν ήπιο τουριστικό προορισμό, προσφέροντας υπέροχες πεζοπορικές και ποδηλατικές διαδρομές, καθώς και διάφορες εκδηλώσεις που προσελκύουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών, με χαρακτηριστικό το φθινοπωρινό μάζεμα καρυδιών.

Φυσικά, μπορείτε να μην κάνετε απολύτως τίποτα παρά μόνο να περιπλανηθείτε στα γραφικά στενά του χωριού, χαζεύοντας τα παλιά αρχοντικά και αράζοντας στην πλατεία με τα πλατάνια για κουβεντολόι με τους ντόπιους, όπου όλο και κάποιο τσίπουρο θα κάνει την εμφάνισή του. Ενδιαφέρουσα είναι και η βόλτα στο σπηλαιομονάστηρο της Αγίας Κυριακής, στο οποίο θα φτάσετε με μια χαλαρή πεζοπορία περίπου μίας ώρας από το χωριό.

Λαγκάδια

Τα Λαγκάδια είναι από τα πιο όμορφα χωριά της Αρκαδίας, χάρη στους ντόπιους μαστόρους της πέτρας που έγιναν διάσημοι σε όλη την Ελλάδα. Ήξεραν να τη σμιλεύουν και να της δίνουν σχήμα, δημιουργώντας τα πανέμορφα αρχοντικά όχι μόνο στο χωριό αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές, καθώς η φήμη τους ξεπερνούσε τα όρια της Αρκαδίας. Πρόκειται, όπως είναι φυσικό, για χαρακτηρισμένο διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό.

Το χωριό είναι χτισμένο σε πλαγιά, σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων, και χαρίζει αμφιθεατρική θέα σε ντόπιους και επισκέπτες. Δεν χαρίζει όμως μόνο θέα, αλλά και ατμοσφαιρικές βόλτες σε γραφικά στενά γεμάτα πέτρινα σπίτια, πολλά από τα οποία στέκουν εκεί πάνω από 150 χρόνια. Από τα πιο θαυμαστά αρχοντικά είναι αυτό του Δεληγιάννη, ήρωα της Επανάστασης του 1821, στην πάνω πλευρά του χωριού. Εκεί κοντά βρίσκεται και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, χτισμένη το 1808, με εξαιρετικό αγνάντι. Στον κεντρικό δρόμο θα βρείτε παραδοσιακές ταβέρνες για να αναπληρώσετε τις δυνάμεις σας μετά τις ανηφοριές. Δεν λείπουν, φυσικά, οι πέτρινες βρύσες, τα γεφύρια και τα όμορφα μονοπάτια στη γύρω φύση.

Βαλτεσινίκο

Το Βαλτεσινίκο στέκει μόνο του σε μια δασωμένη πλαγιά, στο όρος Μαίναλο. Ως ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός, δεν θα μπορούσε παρά να είναι πέτρινος και όμορφος. Αν και δεν είναι από τα πιο γνωστά χωριά της Αρκαδίας, έχει τη δική του ξεχωριστή γοητεία, περιτριγυρισμένο από ένα υπέροχο ελατόδασος. Στις γειτονιές του, οι καρυδιές, τα πλατάνια, οι μουριές και οι λεύκες συμπληρώνουν το φυσικό τοπίο. Η αμφιθεατρική του θέση προσφέρει πανοραμική θέα, με ένα ορεινό σκηνικό γεμάτο βουνοκορφές και πράσινες πλαγιές, που, παρά την άγρια ομορφιά τους, προκαλούν ψυχική ηρεμία και αίσθηση πληρότητας. Στα γραφικά σοκάκια του χωριού θα συναντήσετε πολλές εκκλησίες, μικρότερες και μεγαλύτερες, ιδανικές για βόλτες που αποκαλύπτουν τις όμορφες γειτονιές του. Θα βρείτε επίσης πετρόχτιστες βρύσες, ιδανικές για μια στάση για νερό και ξεκούραση, καθώς και καφενεία και ταβέρνες που σερβίρουν εξαιρετικά πιάτα με κρέας.

Αξίζει να βγείτε βόλτα και εκτός του χωριού προς το μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, που ιδρύθηκε το 1625 και φιλοξενεί σπάνιες εικόνες και αγιογραφίες. Λίγο πιο πέρα υπάρχει μονοπάτι που οδηγεί στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, του 16ου αιώνα, χτισμένο πάνω στον βράχο σε ένα κατάφυτο φαράγγι. Σημειώστε ότι από το Βαλτεσινίκο περνά τμήμα του Menalon Trail, που μπορείτε να εκμεταλλευτείτε για όμορφες πεζοπορίες, όπως αυτή που συνδέει το χωριό με τα Μαγούλιανα.

Το άρθρο 5 προορισμοί στην ορεινή Πελοπόννησο για τα επόμενα Σαββατοκύριακα εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Το Χαϊδάρι έχει μεγάλη γαστρονομική ιστορία όπως μαρτυρούν οι διηγήσεις των καλοφαγάδων της περιοχής που κάνουν ειδική αναφορά στα θρυλικά ταβερνάκια που φιλοξενούσαν πλήθος δειπνοσοφιστών για χρόνια ολόκληρα.

Στη μετά-πανδημική περίοδο το Χαϊδάρι μας συστήνει νέα φαγάδικα που έχουν όλα τα φόντα να αγαπηθούν και να μετατραπούν σε στέκια τόσο για τους locals όσο και για τους επισκέπτες της περιοχής. Ανάμεσα τους συχνή αναφορά είναι και το Ελλήνων Τα… Ξύδια που άνοιξε πριν τρία χρόνια προσκαλώντας σε στην ταράτσα του για όσο κρατάνε οι ζεστές κι εσύ αναζητάς απεγνωσμένα μια ανάσα δροσιάς στην πρωτεύουσα.

Ταρατσάτα μεζεδοπωλεία άλλωστε δεν υπάρχουν πολλά για αυτό κι εμείς είχαμε τραβήξει μια μεγάλη υπενθυμιστική γραμμή κάτω από το όνομά του, ώστε να το επισκεφθούμε με τη σειρά μας με την πρώτη ευκαιρία.

Ένα ζεστό μα κατά τα άλλα ήσυχο βράδυ του Αυγούστου βρεθήκαμε να ανεβαίνουμε τα σκαλάκια του για να πιάσουμε θέση σε ένα από τα τραπεζάκια της ταράτσας του που έχει έντονες νησιώτικες διακοσμητικές πινελιές για να θέλγει όσους αναζητούν λίγες Κυκλάδες στο αθηναϊκό καλοκαίρι τους.

Καλοφωτισμένο κι άνετο, χωρίζει σε δύο επίπεδα την ταράτσα του, συγκεντρώνοντας ίσο αριθμό τραπεζιών αντίστοιχα. Το μενού του μεζεδοπωλείου μας προϊδέασε πως θα απολαύσουμε έναν συνδυασμό ελληνικών παραδοσιακών μεζέδων και value for money επιλογών σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή κι εμείς στρωθήκαμε άμεσα στην ανάγνωση των διαθέσιμων πιάτων.

Ο κατάλογος είχε μια σαφή προτίμηση σε παραδοσιακές ελληνικές συνταγές με λίγα twists και μια μοντέρνα οπτική παρουσίαση σχεδόν στο σύνολό τους.

Ξεκινήσαμε με την πράσινη σαλάτα (9,5€) με μεσκλάν λαχανικών, προσούτο Ευρυτανίας, αρωματική γραβιέρα με θυμάρι και τσίμα παστελιού που ήταν δροσερή και τίμια με ισορροπημένες εντάσεις. Ο μεσογειακός ντάκος (9,5€) από την άλλη ήρθε σε μια θηριώδη μερίδα με ντομάτα, ξυδάτο κρεμμύδι, λιαστή ντομάτα, φέτα, παξιμάδι λαδιού με αρωματική σάλτσα, βινεγκρέτ πορτοκαλιού και θυμάρι σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδοχή που ευτυχώς ξέφευγε από τα καθιερωμένα.

Η τηγανιά συκώτι (9,5€) με λιαστή ντομάτα και κρασί που ακολούθησε ήταν λίγο παραπάνω νερουλή από ότι περιμέναμε και δεν μας ενθουσίασε ιδιαίτερα, παρότι το συκώτι παράμενε ζουμερό μέχρι τελευταίας μπουκιάς. Αξιοπρεπείς ήταν και οι λουκουμάδες τυριού (7€) που κατέφθασαν αφρατεμένοι σε μια μπαμπάτσικη μερίδα.

Το σπετσιέρικο μοσχάρι (14€) δεν τσιγκουνεύτηκε τα μυρωδικά και τα μπαχάρια του επενδύοντας σε αυτά για να αναδειχθεί το σιγομαγείρεμά του. Συνοδευόταν με παπαρδέλες, μπούκοβο και ψητή παρμεζάνα, που πώρωσε τα λιχούδικα ένστικτά μας, όμως μας ζόρισε καθώς επρόκειτο για ένα βαρύ παραδοσιακό πιάτο με ότι συνεπάγεται αυτό για την χώνεψή μας.

Το σιγομαγειρεμένο κότσι με πουρέ καρότου (14€), ήρθε σχεδόν λιωμένο από το πολύωρο μαγείρεμά του και βρέθηκε άνετα στην κορυφή των καλύτερων πιάτων του μεζεδοπωλείου. Ο βελούδινος πουρές και το υποδειγματικό ψήσιμο ήταν οι δύο βασικοί λόγοι που συνέβη αυτό, μαρτυρώντας την εμπειρία εκείνων που είχαν αναλάβει τη «διοίκηση» της κουζίνας.

Η κάβα είχε πολλά αποστάγματα (πάνω από 25 ετικέτες από 8,5€ οι εμφιαλώμενες) για να ικανοποιηθούν και τα πλέον μερακλήδικα ένστικτά μας ενώ για τους αλλόθρησκους που θέλουν να κοκτεϊλάρουν δίχως αύριο υπήρχαν και κλασικά κοκτεϊλάκια σε αφθονία (στα 9€).

Φεύγοντας συζητούσαμε μεταξύ μας πως πρόκειται για ένα value for money μεζεδοπωλείο καθώς οι μερίδες του χορταίνουν λόχο με έξυπνα twists εκεί που τα χρειάζονταν τα πιάτα κι όχι για ινσταγκραμικούς εύκολους εντυπωσιασμούς. Υπήρξαν κάποιες αστοχίες, οι οποίες ευελπιστούμε να διορθωθούν σε επόμενη επίσκεψή μας.

Το άρθρο Ελλήνων Τα… ξύδια: Η ταράτσα του Χαϊδαρίου που ειδικεύεται στα ελληνικά μεζεδάκια εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Κι αυτά, όμως, έχουν κλείσει. Το μόνο που έχει μείνει και δίνει ακόμη φως στην περιοχή είναι η καντίνα του Χρήστου Σταμούλη. Με το που φτάνω, τον βλέπω να κάθεται σε μια καρέκλα, να τρώει από ένα πλαστικό μπολ ελιές και να βλέπει στην τηλεόραση τον Παναθηναϊκό.

Το ίδιο και οι δυο-τρεις παρέες γύρω του. Μόνο που εκείνοι, αντί για ελιές, τρώνε σουβλάκια. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα σουβλατζίδικα της χώρας. Ένα από εκείνα που σίγουρα θα σου προτείνουν να επισκεφτείς, εάν πεις ότι πρόκειται να ταξιδέψεις στη Λιβαδειά.

Πίσω από αυτό βρίσκεται, από την πρώτη μέρα, ο κύριος Χρήστος μαζί με τη σύζυγό του, την κυρία Έλλη. «Το μαγαζί το ανοίξαμε το 1979, Οκτώβριο μήνα. Πρώτα ήταν στο παλιό ΚΤΕΛ που ήταν μέσα στην πόλη. Ήρθαμε εδώ στο καινούργιο το 1998 – σύνολο σαράντα εφτά χρόνια. Ήμουν 21 και τώρα πάω για σύνταξη», λέει βλέποντας ταυτόχρονα το ματς.

«Τα φτιάχνω όλα μόνος μου. Δεν παίρνω ντε και καλά ό,τι δώσουν οι χασάπηδες. Διαλέγουμε μόνοι μας αυτό που μας αρέσει. Κι αυτό είναι που μας κάνει να ξεχωρίζουμε, πιστεύω», λέει ο κύριος Χρήστος.

Η καταγωγή και των δυο τους είναι από τα Άγραφα. Δεν γνωρίστηκαν όμως εκεί, γιατί το χωριό της κυρίας Έλλης το έπνιξε η λίμνη των Κρεμαστών και κατέβηκαν οικογενειακώς στη Λιβαδειά. Η μοίρα τους, λοιπόν, ήταν να συναντηθούν στην Αθήνα. Αγαπήθηκαν, παντρεύτηκαν και αποφάσισαν να φύγουν μαζί για τη Λιβαδειά. Και το κυλικείο που νοίκιασαν στο ΚΤΕΛ πριν από σχεδόν μισή δεκαετία έμελλε να γίνει όλη τους η ζωή.

Όλα τα φτιάχνει χειροποίητα ο κύριος Χρήστος. Διαλέγει το κρέας προσεκτικά, κυρίως τα μπούτια, βάζει ενδιάμεσα το λιπάκι του –εκεί άλλωστε κρύβεται και όλη η μαγεία του– και το φτάνει μέχρι το τέλος στο καλαμάκι, σε τέτοιο σημείο που δυσκολεύεσαι να το πιάσεις. Αυτό είναι και το μυστικό του.

«Τα φτιάχνω όλα μόνος μου. Δεν παίρνω ντε και καλά ό,τι δώσουν οι χασάπηδες. Διαλέγουμε μόνοι μας αυτό που μας αρέσει. Κι αυτό είναι που μας κάνει να ξεχωρίζουμε, πιστεύω». Είναι μια τέχνη που τείνει να χαθεί, κατά τον ίδιο. Αυτό τον θλίβει, καθώς έτσι φθίνει ο μύθος της πόλης σχετικά με τα ξακουστά της σουβλάκια. Ένας μύθος που δεν προέκυψε μόνο λόγω της ποιότητας των κρεάτων αλλά και λόγω του ότι κάποτε η Λιβαδειά ήταν το κέντρο της Στερεάς Ελλάδας, από το οποίο περνούσαν όλοι.

«Η Λιβαδειά δεν είναι όπως κάποτε. Έχει γεμίσει με ετοιματζίδικα σουβλάκια. Πάνε οι παλιές εποχές που όλη η πόλη ήταν γεμάτη με μαγαζιά σαν το δικό μας. Πρέπει να είμαι ο τελευταίος. Τους το έχω πει στον σύλλογο, αλλά δεν με ακούνε», συμπληρώνει ο κύριος Χρήστος.

Έχει απλά τραπέζια, χωρίς πολλές πολυτέλειες, με παγωμένα ποτήρια για να βάλεις την μπίρα ή το αναψυκτικό σου, ένα χάρτινο κουτάκι που μέσα του θα βρεις από πιαστράκια για τα τραπεζομάντιλα μέχρι πλαστικά καλαμάκια, μια μικρή τηλεόραση. Και κουβέντα. Γιατί αν είναι να βγεις έξω να φας, πρέπει να είσαι έτοιμος για κουβέντα, είτε είσαι μόνος σου είτε με παρέα.

Απόψε το βράδυ είναι πιο ήρεμο γιατί είχε ποδόσφαιρο στην άλλη πλευρά της πόλης. Η τοπική ομάδα, ο Λεβαδειακός, ο οποίος την περσινή σεζόν έκανε πράματα και θάματα, φτάνοντας μια ανάσα από την έξοδό του στην Ευρώπη, αγωνίστηκε κόντρα στον Παναιτωλικό, την ομάδα του Αγρινίου – μια περιοχή που φημίζεται επίσης για τα εξαιρετικά της κρέατα.

«Σήμερα είναι καλά, ήμερα. Πού να έρθεις καμιά άλλη μέρα. Δεν βρίσκεις καρέκλα να κάτσεις», μας λέει. Στο μαγαζί απόψε μαζί του είναι η κόρη του, η Σταυρούλα, η δεύτερη γενιά. Και από πίσω, ο εγγονός, ο οποίος πέρασε για μια στιγμή λίγο προτού κλείσουν. Είχε κουραστεί από το πολύ ποδήλατο και ήθελε να πιει μια σόδα.

Ο παππούς, όμως, είχε προνοήσει. Του είχε φτιάξει μπριζόλα. Την είχε βάλει σε πιρέξ που είχε αφήσει δίπλα στη φωτιά για να κρατάει θερμοκρασία. Ο μικρός, λέει ο κύριος Χρήστος με περηφάνια, παίζει στις ακαδημίες του Λεβαδειακού και ελπίζει ότι όταν μεγαλώσει θα αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα. Και να μην το κάνει, όμως, το μαγαζί του παππού και της γιαγιάς τον περιμένει.

Πηγή: lifo.gr

Το άρθρο Το καλύτερο σουβλάκι της Ελλάδας θα το φας στα ΚΤΕΛ της Λιβαδειάς εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Και όταν αυτό το πικνίκ συνοδεύεται από προϊόντα μικρών παραγωγών και καταστημάτων που νοιάζονται πραγματικά για το φαγητό, τότε το αποτέλεσμα γίνεται ακόμα πιο ιδιαίτερο.

Αν θέλεις να απολαύσεις μια ανάσα πρασίνου χωρίς να φύγεις από το κέντρο, ο Εθνικός Κήπος είναι η πιο προφανής επιλογή. Δρομάκια, λίμνες, παλιά μνημεία και σκιά από πανύψηλα δέντρα συνθέτουν το ιδανικό σκηνικό.

Αν προτιμάς την ιστορία και την πανοραμική θέα, ο Λόφος Φιλοπάππου είναι ασυναγώνιστος. Από εδώ βλέπεις όλη την πόλη, την Ακρόπολη και τον Σαρωνικό, ενώ μπορείς να απολαύσεις τον καφέ ή το κρασί σου με μια αίσθηση απόλυτης γαλήνης. Λίγο πιο ανατολικά, η Πλατεία Ελευθερίας, δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής, προσφέρει μια πιο urban εμπειρία, με άνετους χώρους πρασίνου και εύκολη πρόσβαση με μετρό.

Για όσους κινούνται στα βόρεια προάστια, το Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι και το Άλσος Συγγρού στη Λεωφόρο Κηφισίας είναι δύο εξαιρετικές επιλογές. Το πρώτο συνδυάζει πράσινο με θερινό σινεμά, ενώ το δεύτερο προσφέρει μεγάλες εκτάσεις με πεύκα και λιμνούλες, ιδανικές για οικογένειες και παρέες. Και αν θέλεις να ξεφύγεις εντελώς από τον αστικό ιστό, τότε η Λίμνη Μπελέτσι στην Πάρνηθα, με τις πάπιες και τις νεροχελώνες της, θα σου χαρίσει μια εμπειρία που θυμίζει εξοχή, σε απόσταση μόλις μιας ώρας από το κέντρο.

Φυσικά, το πικνίκ δεν είναι μόνο τοποθεσία· είναι και το περιεχόμενο του καλαθιού. Και εδώ είναι που έρχονται να παίξουν ρόλο μερικά παντοπωλεία που ξεχωρίζουν.

Στο Παγκράτι, το Μποστάνι έχει καταφέρει να γίνει σημείο αναφοράς για όσους αγαπούν τις πρώτες ύλες. Με φρέσκα φρούτα και λαχανικά, αλλά και προσεκτικά επιλεγμένα ελληνικά προϊόντα, είναι το μαγαζί που θα σε εμπνεύσει να φτιάξεις ένα πικνίκ με γεύση και ποιότητα. Η φιλοσοφία του είναι απλή: μόνο προϊόντα που σέβονται τον καταναλωτή και τον παραγωγό.

Τα Ελληνικά Καλούδια στη γειτονιά της Ακρόπολης φέρνουν κοντά μικρούς παραγωγούς από όλη την Ελλάδα. Τυριά, αλλαντικά, μέλια, παξιμάδια και αμέτρητες ακόμα επιλογές που κουβαλούν ιστορίες τόπων και ανθρώπων. Είναι το ιδανικό μέρος για να δημιουργήσεις ένα πικνίκ με ταυτότητα, που θα μιλάει για την ελληνική γαστρονομία.

Αν θες το πικνίκ σου να έχει μια προσέγγιση προς τα κρητικά τραπέζια, στο Chrisopigi Deli, το παντοπωλείο που βρίσκεται μέσα στη Στοά Μπολάνη, θα βρεις σίγουρα κάτι που να ταιριάζει στο δικό σου καλάθι. Η μαρμελάδα ελιάς ταιριάζει σε ένα πλατό τυριών και αλλαντικών, το οποίο συνδυάζεται ιδανικά με χειροποίητα παξιμάδια και τα κρασιά από το Αμπελουργείν και τη Μονή Τοπλού.

Συνδυάζοντας τους χώρους της Αθήνας με τα προϊόντα των μικρών μαγαζιών, το πικνίκ μετατρέπεται σε μια εμπειρία που ξεπερνά την απλή βόλτα. Είναι μια στιγμή χαλάρωσης στο πράσινο της πόλης και -όταν γίνεται με σεβασμό- η βιώσιμη καθημερινότητα στους δημόσιους χώρους της. Στρώσε λοιπόν ένα τραπεζομάντηλο, άπλωσε τα καλούδια σου και απόλαυσε την Αθήνα αλλιώς.

Πηγή: oneman.gr

Το άρθρο Πικνίκ στην Αθήνα – το αντίδοτο στη ρουτίνα της πόλης εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Το άρθρο Η παραλία της Κορινθίας που θυμίζει Κουφονήσια εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Το καλοκαιράκι ωστόσο μοιάζει ιδανική συνθήκη να μπορέσεις να συνδυάσεις τις βουτιές σου με ένα καλό σουβλάκι. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε θελήσαμε κι εμείς να μαζέψουμε σε μια λίστα κάποια από τα καλύτερα σουβλάκια που έχουμε δοκιμάσει κοντά στις παραθαλάσσιες περιοχές της πρωτεύουσας περιμένοντας να φιλοτιμηθείς να κεράσεις κανένα τυλιχτό για τον κόπο μας.

Πάρις

Θουκυδίδου 38, Άλιμος, τηλ: 2109889664

Το πιο ροκ σουβλατζίδικο των νοτίων προαστίων κι όχι μόνο φιλοξενείται πολύ κοντά στις πλαζ του Αλίμου εδώ και δεκαετίες σερβίροντας κάποια από τα καλύτερα τυλιχτά της περιοχής υπό των ήχο χεβιμεταλικών ακουσμάτων.

Σταθερή αξία για τους θαμώνες του είναι ο αγαπημένος γύρος του Πάρι σε μερίδα με πιτούλες, ντομάτες, και πατάτες τηγανιτές, αλλά και τα μπριζολάκια λαιμού που μαρινάρονται σε Τζακ Ντάνιελς σος και τα μπουτάκια κοτόπουλο φιλέτο μαριναρισμένα σε μουστάρδα, ρίγανη και θυμάρι. Ωραίο και το τυλιχτό με μυρωδάτο μπιφτέκι του Πάρι. Οι πίτες ξεκινούν από 3,80€ ενώ πολύ συχνά διοργανώνει και ροκ λαϊβάκια.

Ο Ζάχος

Βασιλέως Κωνσταντίνου 94, Βάρκιζα, τηλ.: 210 8975652

Από το 1950 μέχρι σήμερα, ο Ζάχος στη Βάρκιζα αποτελεί σημείο αναφοράς για τους φίλους του καλού κρέατος, σε μια γειτονιά που έχει ταυτιστεί κυρίως με τις ψαροταβέρνες. Για όσους προτιμούν τα κάρβουνα από τα θαλασσινά, σερβίρει εξαιρετικά τυλιχτά και λαχταριστά ψητά της σούβλας, με τα ξακουστά καλαμάκια, το ζουμερό κοντοσούβλι και τα αφράτα μπιφτέκια στα κάρβουνα να κλέβουν την παράσταση.

Στο πέρασμα των χρόνων, το μενού εμπλουτίστηκε με επιλογές όπως μερίδα κεμπάπ, μπιφτέκι γαλοπούλας, αλλά και χοιρινές ή μοσχαρίσιες μπριζόλες για όσους αναζητούν κάτι πιο χορταστικό. Αν βρεθείτε εκτός Βάρκιζας, θα συναντήσετε τον Ζάχο και στη Βουλιαγμένη, λίγα βήματα από τη θάλασσα, καθώς και στη Γλυφάδα.

Στου Λαδόκωστα

Λ. Ποσειδώνος 4, Ν. Μάκρη, τηλ: 22940 91812

Στο μοντέρνο self-service Λαδόκωστα, το κρέας έχει την τιμητική του και φτάνει στο τραπέζι σας –όπως μαρτυρά και η ονομασία του μαγαζιού– τυλιγμένο σε λαδόκολλα, με bonus τη θέα στη θάλασσα της Νέας Μάκρης.

Ο κατάλογος είναι λιτός, αλλά κάθε επιλογή αξίζει την προσοχή σας. Δοκιμάστε ζουμερά χοιρινά καλαμάκια πασπαλισμένα με κρεμμυδοπάπρικα στα 2,10€, μερίδες με αφράτα μπιφτέκια, είτε στην κλασική εκδοχή τους είτε στην πιο μερακλίδικη, από σκέτο κιμά, που συνοδεύονται από καλοψημένες, αφράτες πιτούλες. Ξεχωρίζει επίσης η σαλάτα με γεμιστή ντομάτα και λιωμένο τυρί, ενώ οι πίτες ξεκινούν από 3,80€, με εκείνη του κεμπάπ να αποτελεί σταθερή αδυναμία για κάθε λάτρη του καλού street food.

Ο Δημήτρης

Λεωφ. Γρέγου 27, Πόρτο Ράφτη, τηλ: 22990 88218

Μπορεί εκ πρώτης όψεως να μην του το έχεις, όμως ο Δημήτρης στο Πόρτο Ράφτη κρύβει μια από τις πιο ευχάριστες γαστρονομικές εκπλήξεις της περιοχής. Σε ένα ανεπιτήδευτο περιβάλλον με όμορφη θέα, σερβίρει καλοψημένα σουβλάκια, προσεγμένα μαγειρευτά και χορταστικά συνοδευτικά που δύσκολα απογοητεύουν. Ο ζουμερός χοιρινός γύρος και το εξαιρετικό κοντοσούβλι ξεχωρίζουν ανάμεσα στις πιο δυνατές επιλογές του καταλόγου, ενώ πολύ καλή εντύπωση αφήνουν επίσης το γεμιστό μπιφτέκι και το κοτόπουλο σε καλαμάκι. Αν είστε λάτρεις των πιο μερακλίδικων γεύσεων, τα παϊδάκια αξίζουν οπωσδήποτε μια δοκιμή, την ώρα που ο γύρος κοτόπουλου θα μπορούσε να κερδίσει λίγους ακόμη πόντους στη νοστιμιά. Υπολογίστε περίπου 20€ κατ’ άτομο για να απολαύσετε ένα πλήρες γεύμα.

Γυράδικο ο Χρήστος

Λεωφ. Σουνίου 6, τηλ.: 2292 025283

Μετά τις παραλίες της Λαυρεωτικής τραβιέται πάντα ένα καλό σουβλάκι και το Γυράδικο του Χρήστου ενδείκνυται για να θεραπεύσει πάσα γευστική νόσον. Ζεστός και φιλόξενος ο χώρος υποδέχεται όλους τους σουβλακολάγνους της ευρύτερης περιοχής κι όχι μόνο με σκοπό να καλοταΐσει άπαντες όσους προσέλθουν. Γύρος χοιρινός και κοτόπουλο είναι must ενώ εξίσου δυνατό είναι το μπιφτεκάκι. Για τους αλλόθρησκους έχει και τιμιότατα burgers. Οι τιμές στις πίτες ξεκινούν από 3,5€.

Άρτεμις

Λεωφ. Αρτέμιδος 6, Λούτσα, τηλ.: 2294087001

Σημείο αναφοράς για τους σουβλακοφάγους Λούτσας και περιχώρων η Άρτεμις φημίζεται για την καλοψημένη πραμάτεια της.

Ο  χειροποίητος γύρος τους, φτιαγμένος καθημερινά με προσεκτικά επιλεγμένα  κρέατα και παραδοσιακή συνταγή, ξεχωρίζει για την πλούσια γεύση και το  μοναδικό του άρωμα. Το ζουμερό καλαμάκι, ψημένο σωστά στη σχάρα, καθώς  και το χειροποίητο μπιφτέκι, αφράτο και γεμάτο νοστιμιά, αποτελούν  σταθερές αξίες που αγαπούν οι πελάτες της Αρτέμιδος και επιστρέφουν ξανά και ξανά  γι’ αυτά. Μπαμπάτσικα τα τυλιχτά που ξεκινούν από 3,90€.

Ο Τάκης

Αγίου Παντελεήμονος 17, Βουλιαγμένη, τηλ: 21 0890 0200

Υπάρχουν λίγα πράγματα που συναγωνίζονται την απόλαυση ενός ζουμερού κεμπάπ με φόντο τη θάλασσα. Ο Τάκης στη Βουλιαγμένη το γνωρίζει καλά, γι’ αυτό και αποτελεί σταθερό σημείο συνάντησης για τους λάτρεις του καλού κρέατος, παντρεύοντας γενναιόδωρες μερίδες με μια θέα που κάνει κάθε μπουκιά ακόμα πιο απολαυστική. Στο μενού ξεχωρίζουν το κεμπάπ γιαουρτλού και ο χοιρινός γύρος, ενώ ιδιαίτερη θέση έχουν και τα τρυφερά αρνίσια παϊδάκια γάλακτος, που σερβίρονται είτε με το κιλό είτε σε μερίδα με πατάτες.

Αντίστοιχα, μπορείτε να επιλέξετε και παϊδάκια κοτόπουλου, επίσης σε μερίδα ή με το κιλό. Ο κατάλογος συμπληρώνεται με μπριζόλες στα κάρβουνα, μοσχαρίσιο συκώτι γάλακτος με πατατούλες, σουτζούκι σπέσιαλ με πίτα, κρεμμύδι και ψητή πιπεριά, παστουρμά με αφράτες πιτούλες και χορταστικές σκεπαστές για όσους πεινούν λίγο παραπάνω.

Πηγή: in2life.gr

Το άρθρο Τα καλύτερα σουβλάκια μετά τη θάλασσα εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Το φρέσκο σουβλατζίδικο ήρθε στη Γούβα τον περασμένο μήνα και θέλει να κάνει το παραδοσιακό αστικό σουβλάκι -το χειροποίητο, με την κόκκινη σάλτσα- great again. Παίρνει το όνομά του από τη βλάχικη ονομασία για το σπίτι του βοσκού/ την καλύβα του και κινείται κάπως σε γνώριμα αλλά και ρουστίκ γευστικά μονοπάτια, ποντάροντας σε καλή πρώτη ύλη και σπιτική μέριμνα.

Στο Ντάμι λοιπόν τρως μερακλίδικο κεμπάπ που πλάθεται εδώ καθημερινά, καλαμάκι χοιρινό και κοτόπουλο, με το τελευταίο να παίζει και σε γύρο – και όλα μαζί σε πίτα, συν το χωριάτικο λουκάνικο που μπαίνει εντός της ζυμαρένιας επιφάνειας. Τα προαναφερθέντα συναντώνται και σε μερίδα, μαζί με την έξτρα επιλογή σε μοσχαρίσιο μπιφτέκι.

Η έκπληξη έρχεται από τις σούβλες, που είναι διαθέσιμες κάθε ΠΣΚ και επάνω τους ψήνονται μαεστρικά κλέφτικο, κοντοσούβλι χοιρινό και κοτόπουλο αλλά και κοκορέτσι. Για τους πιο έλεγκαντ φίλους του μαγαζιού, συχνά παίζουν προτάσεις-έκπληξη όπως για παράδειγμα η γαλλική μπαγκέτα με Café de Paris, τσένταρ και κοντοσούβλι. Γιατί όχι άλλωστε;

Info

Πλατεία Αμβροσίου Πλυτά 5, Παγκράτι
Tηλ: 210 7012970
Ανοιχτά καθημερινά 12.00 – 01.00, Σαβ. και Κυρ. 13.00 – 00.00

Πηγή: athinorama.gr

Το άρθρο “Ντάμι”: Στην Πλυτά μόλις άνοιξε ένα μερακλίδικο σουβλατζίδικο εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.

Ακουμπήστε με απαλά εδώ σε μια γωνιά, κι αφήστε με να ξεκαλοκαιριάσω στον Άγιο Στέφανο της Κύθνου. Επιτέλους μια σύγχρονη ταβέρνα που μιλάει καλοκαιρινά, ελληνικά και τίμια, και κυρίως απλά και ντόμπρα, να καταλαβαινόμαστε. Δεν παριστάνει κάτι που δεν είναι. Ξέρει τι της γίνεται. Το Αρόδου οι ντόπιοι το γνωρίζανε πολύ πριν το ανακαλύψουμε εμείς, αφού στο κοντινό παρελθόν λειτουργούσε ως σουβλατζίδικο, και αργότερα ως ένα απλό ταβερνάκι στην άκρη του γιαλού, από τότε που πήρε να το δουλέψει ο Δημήτρης Σαββόπουλος με την οικογένειά του. Μερικά χρόνια αργότερα, το 2022, ο επιχειρηματίας Άγγελος Δαμουλιάνος (ιδιοκτήτης του online wine shop Botilia.gr) το είδε, το κοίταξε στα μάτια, και το ερωτεύτηκε παράφορα. Ήταν θέμα χρόνου να συνεταιριστεί με τον Δημήτρη και μαζί να το μετατρέψουν στην κούκλα ταβέρνα που είναι σήμερα. Μια νέα εποχή ξεκίνησε για το Αρόδου, που χωρίς να κάνει «φασαρία» και να προκαλεί, έχει δικαίως την πάνω-πάνω θέση στη λίστα των καλοκαιρινών προορισμών μας όταν επισκεπτόμαστε το νησί.

Εδώ στην ανατολική πλευρά της Κύθνου, το σκηνικό που έχουν στήσει είναι όνειρο θερινής νυκτός. Σε μια σκιερή βεράντα κρεμασμένη δυο μέτρα πάνω από τη θάλασσα, γεμάτη χρώματα και αισιοδοξία, με σέρβις σούπερ σβέλτο αλλά και χαλαρό ταυτόχρονα, φιλόξενο και ευχάριστο, το Αρόδου ξέρει και από φαγητό αλλά και από κρασί. Για το δεύτερο άλλωστε έχει τα εχέγγυα του Άγγελου Δαμουλιάνου, ιδιοκτήτη μιας από τις πιο ενημερωμένες ηλεκτρονικές κάβες της Ελλάδας. Ωστόσο, αντίθετα από αυτό που θα περιμέναμε, η λίστα δεν απεραντολογεί, είναι μάλιστα ιδιαιτέρως σφιχτή. Εξάλλου ο στόχος δεν είναι να εξαντλήσει τον παγκόσμιο αμπελώνα και να φλεξάρει τις γνώσεις των connoisseurs ιδιοκτητών, αλλά να υπηρετήσει το ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από το να συνοδεύσει όμορφα το φαγητό της ταβέρνας, τίμια και αποτελεσματικά.

Ο κατάλογος με τις πολύ προσεκτικά επιλεγμένες, και ελκυστικά τιμολογημένες ετικέτες περιλαμβάνει μια συλλογή κρασιών από τις Κυκλάδες και, συμπληρωματικά, μια guest list που αλλάζει κάθε μήνα, και περιλαμβάνει μια μικρή γκάμα από ιδιαίτερα διαμαντάκια του διεθνούς αμπελώνα. Εντούτοις, η συνθήκη σε προτρέπει να ξεκινήσεις με… κοκτεϊλάκι. Τέσσερις επιλογές έχει ο κατάλογος όλες κι όλες, αλλά με concept. Κάθε μια αντιστοιχεί στο αγαπημένο ποτό ενός μέλους της ομάδας. Για παράδειγμα, το κοκτέιλ του Μήτσου έχει ρούμι, ανανά, αγγούρι, πεπόνι και λάιμ, ενώ του Νώντα έχει ρακή, ροζ γκρέιπφρουτ, λάιμ και κουφοξυλιά. «Πολλοί πελάτες έρχονται κι αράζουν στα σκαλάκια ή στο βεραντάκι δίπλα στη θάλασσα, ακόμα και μόνο για κοκτέιλ», μου εξηγούν την ίδια στιγμή που έχω αρχίσει να εντοπίζω ότι ακόμα και η μουσική κάνει εδώ τη διαφορά. Παίζει σε χαλαρή ένταση, από φανκ και ρέγγε μέχρι τζαζ, χάουζ, ακόμα και χάλι γκάλι ερμηνευμένο από τη Βουγιουκλάκη – κατά καιρούς κάνουν και πάρτι, που έχουν ιδιαίτερη απήχηση στο νησί.

Το μενού τώρα, κι αυτό μικρό, μια σελίδα όλη κι όλη, σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια και φροντίδα, αλλά και σιγουριά πως θα χορτάσεις με αυτά που πρέπει, τα λίγα, τα καλά. Για να πάρετε μια ιδέα, ο κατάλογος έχει φαγάκια όπως μαυρομάτικα με καπνιστό σκουμπρί, βλίτα, ταραμοσαλάτα, καλαμαράκια τηγανητά, σαρδέλες ψητές, γιουβέτσι πεσκανδρίτσας με μελάνι σουπιάς. Εμείς παραγγείλαμε τη μελιτζανοσαλάτα, απαλή, μεταξωτή, ελαφροκαπνισμένη και λιτά καρυκευμένη, ντόπιο τυρί τρίμμα, χταπόδι σχάρας –ελαφρώς βρασμένο προηγουμένως, όπως, δυστυχώς, το ζητάει ο λαός–, και ωραιότατα λιγκουίνι με βόνγκολες. Κατευχαριστηθήκαμε μια τσιπούρα στα κάρβουνα, ψημένη άψογα, με τραγανή πετσούλα και ζουμερά ψαχνά, και συνδυάσαμε το όλον με το αγαπημένο μας κυκλαδίτικο ροζέ από Μαύρο Αηδάνι. Αν θέλετε και γλυκό, ζητήστε πορτοκαλόπιτα, σοκολατόπιτα ή λεμονόγλυκο με μπισκότο, αλλά η αλήθεια είναι ότι το πιο αρμοστό γλυκό μετά το φαγητό, είναι ένα. Επιτέλους μια μπάλα παγωτό βανίλια Μαδαγασκάρης που σερβίρεται σε σκαλιστό ποτηράκι, μαζί με μια γενναία τζούρα ελαιόλαδο, δύο πρέζες καπνιστό αλάτι, και πολλά πολλά καλοκαιρινά φιλάκια. Καλύτερη ώρα εδώ; Μα το ηλιοβασίλεμα φυσικά!

Το άρθρο Αρόδου, Κύθνος: μια ανακουφιστικά απλή ταβέρνα στην άκρη του γιαλού εμφανίστηκε πρώτα στο STEREA Economy.