Το επίθετο που «κουβαλάει» τη μεγαλύτερη ιστορία καφετζήδων στην Ελλάδα

Αν σπρώξεις την πόρτα στο Καφενείο του Φορλίδα στον Λαύκο του Νοτίου Πηλίου, το πρώτο πράγμα που σε χτυπάει δεν είναι η «γραφικότητα» που πουλάνε τα ταξιδιωτικά περιοδικά. Είναι η μυρωδιά. Μια συμπυκνωμένη αύρα από παλιό ξύλο, ψημένο ελληνικό καφέ, καπνό που έχει ποτίσει τους τοίχους εδώ και αιώνες, και αυτή την ακαθόριστη σιωπή που αφήνουν πίσω τους οι τόποι όταν έχουν ζήσει υπερβολικά πολλά.

Είσαι στο αρχαιότερο εν λειτουργία καφενείο της Ελλάδας.

Πριν γίνουν κεφάλαια στα βιβλία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Κώστας Βάρναλης και ο Γιώργος Σεφέρης ήταν απλώς άνθρωποι που έψαχναν μια γωνιά να αποδράσουν.

Ο Παπαδιαμάντης, ταξιδεύοντας από τη γειτονική Σκιάθο, έκανε στάσεις σε εκείνο το καφενείο.  Βάρναλης, την περίοδο που υπηρετούσε ως λυκειάρχης στην γειτονική Αργαλαστή, έπνιγε τις σκέψεις του στη ζεστή ατμόσφαιρα του χανιού. Ο Σεφέρης αναζητούσε την ελληνικότητα μακριά από τη διπλωματία.

«Δεν κάθονταν σε μαρμάρινα βάθρα. Κακάρωναν στις ίδιες ξύλινες καρέκλες, έπιναν το ίδιο ντόπιο τσίπουρο και κοιτούσαν την ίδια πλατεία.»

Η ιστορία ξεκινάει στο μακρινό 1785. Ο Γιάννης Φορλίδας άνοιξε το καφενείο-χάνι σε μια Ελλάδα που δεν υπήρχε καν ως ανεξάρτητο κράτος. Σήμερα, στο τιμόνι βρίσκεται ο κύριος Μανώλης Φορλίδας, καφετζής 9ης γενιάς.

Το καφενείο έκλεισε τις πόρτες του μόνο μία φορά στη μακραίωνη διαδρομή του: κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής αναστολής λειτουργίας στην πανδημία. Καμία άλλη κρίση, πόλεμος ή καταστροφή δεν κατάφερε να σβήσει τη χόβολη.

Πίσω από την ιστορική αίγλη υπάρχει μια γλυκόπικρη πραγματικότητα. Ο κύριος Μανώλης γνωρίζει ότι μάλλον είναι αυτός που θα βάλει την τελεία στην οικογενειακή αλυσίδα. Τα παιδιά του ζουν και εργάζονται στην Αθήνα, ακολουθώντας τους ρυθμούς της σύγχρονης ζωής.

Ωστόσο, η ελπίδα κυκλοφορεί ακόμα στον χώρο. Τα εγγόνια του, ο νεότερος Μανώλης και η αδερφή του η Μιράντα (που σπουδάζει ηθοποιός), μπαινοβγαίνουν στο καφενείο με τη ζωντάνια της νιότης τους. Δεν υπόσχονται ότι θα γίνουν καφετζήδες, αλλά αγκαλιάζουν την κληρονομιά τους χωρίς να θυσιάζουν τα δικά τους όνειρα.

Ο Φορλίδας μπορεί να μην έχει χιλιετίες στην πλάτη του, αλλά για τα δεδομένα μιας χώρας που έχει περάσει από 400 κύματα, το γεγονός ότι επιβιώνει, έστω και με δυσκολία, έστω και λίγο πριν το οριστικό φινάλε, είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα.

Πηγή: reader.gr