Ο Θύμιος: Γιατί κάνουν ουρά για ένα σουβλάκι στην πλατεία Υμηττού;

Μήπως μετά τους φούρνους, περνούν και τα σουβλάκια τη νέα τους εποχή στην Αθήνα; Δεν είναι λίγα τα μαγαζιά που ανοίγουν και μας συστήνουν το κατά τα άλλα λατρεμένο και διαχρονικό ελληνικό έδεσμα μέσα από μία νέα ματιά, προσθέτοντάς του ευφάνταστες σάλτσες και τα συναφή. Μπορεί και να συμβαίνει λοιπόν.

Το καλό είναι ότι, όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής, όποια νέα πινελιά και αν περιέχουν, πάντα διατηρούν την ταυτότητα του πατροπαράδοτου σουβλακιού, αυτό που μάλλον η ανθρωπότητα δεν θα σταματήσει ποτέ να τρώει, μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Ένα από αυτά λοιπόν είναι και ο Θύμιος στην πλατεία του Υμηττού, ο οποίος έκανε ντόρο ήδη από τις πρώτες μέρες που άνοιξε. Και είναι ένα καθαρόαιμο σουβλατζίδικο, είτε το πεις νέας γενιάς, είτε το πεις κλασικό. Ήδη πριν φτάσεις, λίγα βήματα πιο πέρα, θα ακούσεις τους παλιούς καλούς λαϊκούς ήχους που βγαίνουν από το vintage ηχείο του Θύμιου και πλησιάζοντας θα δεις κόσμο μαζεμένο να τρώει ή να περιμένει την παραγγελία του.

Η ταμπέλα με το όνομά του είναι επίσης σήμα κατατεθέν: «Σουβλάκια ο Θύμιος» γράφει με έντονο κόκκινο χρώμα, όπως ακριβώς θα έκανε ένα σουβλατζίδικο παλαιότερης εποχής. Φτάνοντας θα δεις ότι αποτελείται από έναν μικρό εξωτερικό χώρο με ψηλά τραπέζια και κόκκινες καρέκλες – ασορτί με την ταμπέλα του μαγαζιού. Και ένα παράθυρο που σου δείχνει την ψησταριά που παίρνει κυριολεκτικά και μεταφορικά φωτιά. Εκεί θα κάνεις και την  παραγγελία σου και στη συνέχεια θα παραλάβεις το πολυπόθητο τυλιχτό.

Ποιος κρύβεται όμως πίσω από αυτό το καινούργιο σουβλατζίδικο που γεφυρώνει το παρόν με το παρελθόν;

Η απάντηση βρίσκεται πίσω από δύο αδέλφια, τον Γιώργο και τον Θύμιο Καβακλή (ο οποίος αποτέλεσε φυσικά την έμπνευση για το όνομα του σουβλατζίδικου). Οι δυο τους μεγάλωσαν στην ευρύτερη περιοχή και θέλησαν να φτιάξουν κάτι δικό τους, σε αυτό το στυλ.

Σουβλάκι δια χειρός ενός μπαρτέντερ

Ο Γιώργος άλλωστε δεν είναι τυχαίος στην εστίαση, αφού στο βιογραφικό του διατηρεί δυνατά ονόματά της, όπως το Barro Negro, το Jerar και το Spoiled στη Δάφνη, όπου και έχει μεγαλώσει.

«Αγαπάμε πολύ τα παλιά, παραδοσιακά σουβλατζίδικα. Τα τελευταία χρόνια με τον αδελφό μου ψάχναμε και δοκιμάζαμε τα σουβλάκια της Αθήνας και ψάχναμε τα πιο ωραία και ποιοτικά.

Σκεφτήκαμε λοιπόν να κάνουμε και ένα δικό μας, με βάση αυτή τη φιλοσοφία. Θεωρούσαμε ότι λείπει στην περιοχή του Υμηττού  ένα concept που να τιμά αυτό, αλλά να του δίνει μία νέα προσέγγιση. Και να ‘μαστε λοιπόν», μου εξηγεί ο Γιώργος.

Τρία σουβλάκια και ένας κεφτές

Ο κατάλογος είναι σφιχτός και με πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Στα τυλιχτά, θα έρθεις αντιμέτωπος με την επιλογή ανάμεσα σε τρία τυλιχτά, μία «τριλογία», όπως τη λέει ο Γιώργος. Ένα δηλαδή με καλαμάκι κοτόπουλο, ένα με χοιρινό και ένα χειροποίητο μπιφτέκι.

Και οι τρεις επιλογές έχουν το δικό τους χαρακτήρα και δεν είναι «στημένες» με τα ίδια υλικά. Γύρο δεν θα βρεις στο μαγαζί, αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος τους και μοιάζει να μην πειράζει και κανέναν, εδώ που τα λέμε.

Το κοτόπουλο είναι από μπούτι και συνδυάζεται στο τυλιχτό με σάλτσα τσιμιτσούρι – σάλτσα ελαιολάδου με διάφορα μυρωδικά – που θα ομολογήσω ότι του ταίριαζε τέλεια, αφού του έδινε μία μοναδική φρεσκάδα.

Το χοιρινό είναι πιο κλασικό, με χειροποίητο τζατζίκι από στραγγιστό γιαούρτι, ήπιο και όχι «μπόμπα» – βέβαια, πολλοί το προτιμούν έτσι -, ντομάτα, κρεμμύδι και μπόλικο μαϊντανό από πάνω. Προσωπικά πάντως, μου φάνηκε μια χαρά η αναλογία στο σκόρδο του τζατζικιού.

Την «παρέα» συμπληρώνει το τυλιχτό με μπιφτέκι που τυλίγεται μαζί με κρεμμύδι, ντομάτα, σως γιαουρτιού και μία κόκκινη σάλτσα, γεμάτη μπαχαρικά, που φτιάχνουν εκεί. Δοκίμασα και αυτό και ήταν ζουμερό – τόσο το ίδιο το μπιφτέκι, όσο και ολόκληρο το τυλιχτό – ενώ η κόκκινη σάλτσα με «σπετσιερικό»  ένα μείγμα μπαχαρικών από την Κέρκυρα, μέρος καταγωγής του Χάρη Νικολούζου, συνιδιοκτήτη και σεφ του Jerár στη Δάφνη, το οποίο έδενε μοναδικά με το γιαούρτι.

Σε όλα προστίθεται για το τέλος η απαραίτητη πινελιά, που δεν είναι άλλη από την πάπρικα και το αλάτι, τα οποία θα βρεις και στο τραπέζι σου για να προσθέσεις έξτρα, αν θεωρείς ότι χρειάζεται.

Εκτός από το σουβλάκι, ένας ακόμη κωδικός που πρωταγωνιστεί είναι τα κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές, που είναι και η μόνη μερίδα που θα βρεις στον κατάλογο. Συνταγή που αρέσει σε όλους και θυμίζει κάτι από τα παλιά, από το σπίτι και από μαμά και γιαγιά. Αυτό ήθελαν και τα δύο αδέλφια. Το μείγμα του κιμά, όπως με ενημερώνουν, φτιάχνεται εκεί καθημερινά, με μοσχαρίσιο κρέας, φρυγανιά, ελαιόλαδο, μυρωδικά όπως μαϊντανό και δυόσμο. Το ίδιο μείγμα χρησιμοποιείται και για το μπιφτέκι που μπαίνει στο τυλιχτό, απλώς στην περίπτωση του κεφτέ, πανάρεται και τηγανίζεται – εννοείται.

Τα κεφτεδάκια συνοδεύουν φρέσκιες πατάτες τηγανητές που είναι από τις πιο ωραίες που έχω δοκιμάσει εκεί έξω, μαζί με την κόκκινη σάλτσα που ανέφερα και παραπάνω. Στη γεύση μου θύμισε ακριβώς τη σάλτσα του κοκκινιστού που τρώγαμε από πάντα στο σπίτι και ήταν ό,τι πρέπει για να τα κεφτεδάκια και τις πατάτες. Good job Thymios!